Mistrzostwa świata w piłce nożnej nastrajają oczywiście także i mnie do refleksji nad tzw. polską piłką nożną. Niby trudno się spierać z tymi, którzy mówią, że to piękny sport, narodowy itd. Ale z drugiej strony raz na jakiś czas przejeżdżam ulicą Reymonta, w cieniu niefunkcjonalnego, przepłaconego i opóźnionego kolosa - ponoć to stadion - i klnę na czym świat stoi. Wydawać by się mogło, że już nikomu poza kilkoma wariatami nie przeszkadza to, że nasza liga i PZPN wygląda tak jak wygląda. Że marudzę i się czepiam, bo co tam 500 mln tu czy tam wydane na coś co i tak nie działa. Ważne, że fajnie jest.

Ale odrobinę pocieszenia przyniósł mi wywiad w Rzeczpospolitej przeprowadzony z Mirosławem Trzeciakiem (były piłkarz reprezentacji Polski, były dyrektor sportowy Legii Warszawa). Okazało się, że facet który siedzi po uszy w branży futbolowej krytycznie i bezwzględnie obchodzi się z ideą budowania stadionów w centrum miasta. Jasno mówi też o tym, że to nie stadiony są problemem polskiej piłki. I że ani Orliki, ani stadiony budowane na Euro 2012 nam nie pomogą. To jest po prostu marnotrawstwo publicznych pieniędzy. Te same pieniądze mogły by być wykorzystane na odbudowanie solidnej reprezentacji w piłce nożnej.

Generalnie można stwierdzić, że obrońcy wydawania publicznych pieniędzy na stadiony to ludzie, którzy albo z głupoty albo z wyrachowania szkodzą polskiej piłce.

Poniżej kilka fragmentów z tej rozmowy.

(...)Robert Mazurek:Wiele problemów chyba wkrótce się rozwiąże – będą nowe stadiony na Euro, są Orliki…
Mirosław Trzeciak: To zmieni niewiele. Mali chłopcy grają na Orlikach, ale ci najlepsi idą do klubów, gdzie nie mają żadnych warunków. Świetny przykład – Legia Warszawa. Ten klub nie ma swojego ośrodka treningowego, ale ma dwa boiska na Ujazdowie, w centrum miasta, gdzie ziemia kosztuje fortunę. To tak, jakby Paris Saint-Germain trenowało na Polach Elizejskich pod wieżą Eiffla. Ale u nas nikomu to nie przeszkadza, nikogo to nie dziwi.

A powinno?
A kogo na to stać?! Miasto powinno teren na Ujazdowie sprzedać, a za ułamek tych pieniędzy postawić Legii ośrodek z prawdziwego zdarzenia na dziesięć boisk. W dziesięć razy mniejszej od Warszawy Pampelunie miasto zbudowało Osasunie 14 boisk i umówiło się tak: sześć najlepszych jest dla klubu, a osiem pozostałych na potrzeby lig szkolnych, innych klubów, drużyn amatorskich. I miasto partycypuje w utrzymaniu ośrodka. W ten sposób połączono potrzeby sportowego wyczynu i potrzeby społeczne. Czy tego nie można zrobić u nas?
Nie chodzi tylko o ilość boisk, ale i ich dostępność. W Hongkongu małe boiska miejskie są otwarte do północy.
A u nas zamykają Orliki o 15! I to jest ta różnica...

(...)Wróćmy do trenerów.
W Hiszpanii, by dostać licencję PRO, trzeba się uczyć cztery lata, by zajmować się młodzieżą – rok. A wie pan, ile w Polsce? Dwa tygodnie. Nie dość, że taki trener ma mgliste pojęcie o trenowaniu, to jeszcze nie ma wsparcia w PZPN. Trener hiszpański dostaje do ręki mnóstwo materiałów, podręczników i poradników, jak trenować. U nas uczą więc dzieciaków niewykształceni pasjonaci, ludzie dobrej woli, którym się nie daje nic. Więc nie oczekujmy niczego, bo jak ma się ta piłka zmienić, kto ma ją zmienić?